Het was ineens alle zeilen bijzetten. Twee weken na ons bod waren we beoogd eigenaar. Dat betekende dat we twee maanden bedenktijd hadden. We wisten ergens wel zeker dat we het wilden.

  De oude buren waren prima mensen. Ze hadden drie huizen in bezit en gebruikten er eigenlijk maar één. Toen Lucas gekscherend begon over of hij in het andere huis zijn pilot mocht opnemen, vonden ze dat geen enkel probleem. Het enige wat ze vroegen was een bedankje in de aftiteling en misschien een figurantenrol.

  Ze lieten ons hun tweede huis zien. Het stond in mijn oude dorp. Het was van onze buurvrouw haar moeder geweest. Alles stond er nog in. Het was een riante villa: zes slaapkamers, een eetkamer, een keuken om in te verdwalen, een grote rommelzolder met nog rommel erin, vier badkamers en een grote huiskamer met serre die uitkwam op een groot balkon, dat via een trap naar de tuin leidde.

  Het was perfect als woning voor een rijk gezin.

  “Het hele huis mogen jullie gebruiken. Alle persoonlijke spullen zijn er al uit,” zei onze oude buurman.

  “Ja, Stanza was een schat, maar had best veel verzamelingen.”

  Claire onze oude buurvrouw bleek de dochter te zijn van Constanza. Ik kende haar al bijna mijn hele leven. Ze was het buitenbeentje van de omgeving.

  Ze was niet gelovig. En dat kon natuurlijk niet maar ze stamde af van stinkend rijke families. Haar grootvader van moederskant was eigenaar van een chocoladeconcern, en die van vaderskant was een groot theaterproducent. Albert Verlinde had les willen krijgen van die man, althans, dat werd in het dorp gezegd.

  Maar Constanza zelf, of Stanza zoals familie en buurtkinderen haar noemden, had na haar slechte huwelijk maar één kind: Claire, onze oude buurvrouw. Dat vond ze verschrikkelijk, ze hield van kinderen. De kinderen uit het dorp en daarbuiten mochten altijd komen. Ze gaf de leukste feestjes.

  Ik, door mijn strenge opvoeding, mocht nooit. Maar ze gaf me vaak lekkers voor bij mijn lunch als ik naar school liep. Ze wist zelfs mijn verjaardag, dus kreeg ik elk jaar een cadeautje. Daarom vond ik het lastig dat we hier onze pilot aflevering zouden filmen. Het was toch een beetje haar heiligdom.

  Claire wimpelde mijn bezwaar weg. “Ze zou het juist willen. Weer leven in haar huis,” zei ze. “Sinds moeders overlijden is het leeg. Dat vindt ze vast erger.

  ‘Clair, dit huis is alleen gelukkig als er gelach klinkt van de kelder tot de nok,’” zei ze met een speelse imitatie van haar moeder. “En ja, Sophia Johansdochter, dat weet ik zeker.”

  Ik was al jaren niet meer zo genoemd. Eerst was het twee jaar Zuster Sophia, daarna werd het al snel Sophia De Witte door mijn huwelijk met Lucas. nu bijna drie jaar geleden.

  “De Witte tegenwoordig,” zei ik.

  “O, dat weet ik. Je moeder vindt het verschrikkelijk,” zei ze.

  “Kom je hier vaak?” vroeg ik.

  “Eens per halfjaar. Maar ja, dat roddelcircuit hier... als je hier een dag bent, weet je alles weer. Zo weet ik dat jouw zusje Adeline met de nek wordt aangekeken,” zei ze.

  “Waarom dat dan?” vroeg ik licht bezorgd. Ik had die kant, buiten mijn halfbroer Peter, dan wel bij me weggeduwd, maar Lientje was anders. Ze had me nooit iets gedaan.

  “Ach ja, je weet hoe dat gaat hier, Sophia. Ze wijkt af. De katholieken hier vinden haar ‘te radicaal’,” zei ze hooghartig klinkend. “Ze lijkt dat duivelskind soms wel, die... die...” Ze deed haar hand bij haar mond en fluisterde erachter: “...die Sophia.” zei ze gespeeld hooghartig.

  “Nee, Claire, jouw moeder was apart, maar deed geen vlieg kwaad. Die Sophia? Och, ik zweer je, Esther om de hoek zag haar laatst naakt! vliegen op een bezem!”

  Hier moest ik om lachen.

  “En dan nu die Adeline. Stel je voor, ze wil straks een... och nee, het is te vreselijk. Nou goed dan, omdat je zo aandringt: ze wil een opleiding gaan doen! Net als die zuster van d’r. De schande!”

  “Ja zeg, stel je voor dat je kind iets leert en voor zichzelf kan zorgen,” riep Lucas.

  Ik wist dat hij mijn opvoeding maar niets vond. Inmiddels deelde ik zijn visie. Ik geloofde nog wel, maar niet zo streng.

  The narrative has been taken without authorization; if you see it on Amazon, report the incident.

  Lucas liet me daar ook vrij in, net als in al mijn keuzes wat heerlijk was.

  “Het hele dorp weet bijna alles van jullie,” zei Claire.

  “Een van de redenen dat ik haar meenam naar het mijne,” zei Lucas.

  “Groot gelijk heb je ook. Moeder zei altijd dat je haar net op tijd gered hebt. Eerst dat gezin dat dat sprankelende kind probeerde te verstikken, daarna naar dat klooster...”

  We kletsten nog uren over mij en hoe het dorp me zag. Over onze plannen met de serie die Lucas wilde proberen te verkopen.

  Ik knikte. “Mijn vader dacht dat wat wij voelen wel zou uitsterven.”

  Claire lachte. “Overduidelijk niet. Hij kan zijn ogen nauwelijks van je afhouden.”

  Ik keek naar Lucas, die bloosde.

  Aan het einde van de dag hadden we een deal: op het huis, voor bijna de helft van de prijs. We mochten wanneer we maar wilden de pilot filmen, en mocht het gekocht worden, dan moesten we dat laten weten. Dan mochten we, mits het kon, ook de hele serie opnemen in het huis van Stanza. zolang we maar beloofden vrienden te blijven.

  Het kostte ons nog een maand of drie plannen. mensen vragen of ze mee wilden doen, cameramensen regelen, opnameassistenten vinden, schema’s samenleggen. Na drie maanden lukte dat eindelijk, al betekende het wel dat Lucas en ik minder tijd voor elkaar hadden.

  In die periode had ik de gewoonte aangenomen om stiekem elke maand te checken of ik zwanger was geworden, maar dat was niet het geval.

  Op de eerste opnamedag hadden we een bont gezelschap.

  Kinderen van mijn basisschoolklasje wilden wel de twee oudere kinderen spelen. Alexander zou de rol van de jongste op zich nemen. Volgens Jonas hoefde hij zich niet in te leven in de rol — hij *was* de rol.

  Hij had het wel moeilijk om Jannik genoemd te worden. Hij wilde nog niet helemaal naar die naam luisteren, maar na een paar uur uitleg van mij en Joyce snapte hij het wel.

  Victor, een van de basisschoolkinderen die theater wel spannend vond, zou de oudste spelen. Hij was tien, maar negen spelen vond hij niet erg.

  Cara zou gespeeld worden door Emma, een meisje van zes, dat wel wilde acteren — maar niet in het theater, alleen op tv.

  De dag voor we filmden, hadden we een ontmoetingsdag en de laatste scriptlezing. Het was een prachtig warme zomerdag, dus zaten we in onze tuin.

  Het was een bont gezelschap, met in het hart ervan onze familie. Lucas stelde zich als eerste voor, daarna het team achter hem. Zo hadden we Niels, die bij de kinderen bleef.

  “Ik ben Sophia De Witte en ik speel Hannah,” stelde ik mezelf voor.

  “Jonas De Witte, ik ben James, de huisverzorger.”

  De vinger van het meisje dat Cara speelde, schoot omhoog. “Zijn jullie een setje?” vroeg ze. Jonas keek me aan alsof hij iets vies moest eten.

  “Nee, Sophia is getrouwd met mijn broer,” zei hij. “Joyce hier is mijn vrouw.”

  Joyce stelde zich voor en vertelde dat ze Linda speelde.

  “Hallo, ik ben Sam,” begon onze goede vriend.

  “Ook De Witte?” vroeg het meisje.

  “Nee, De Bakker. Ik speel Jan Klein,” legde hij uit. “En hoe heet jij?” vroeg hij aan het meisje.

  “Ik heet Emma De Grote, en ik speel Cara.”

  Sam knikte.

  “Ik heet Victor Schroef. Ik speel Mick.”

  Joyce knielde bij Alexander. “En jij? Hoe heet je ook alweer?”

  “Alex!” riep hij.

  “Helemaal goed. Dit is Alex De Witte, mijn zoon, en hij zal Jannik spelen.” Alex knikte wild.

  “Dan kennen we elkaar nu een beetje,” zei Lucas. “Dan kunnen we het beste gaan lezen.”

  Emma stak haar hand op. “Hoe kan Alex dan lezen, meneer?” vroeg ze.

  “Zeg maar Lucas. En om je te antwoorden: dat gaat niet. We gaan hem anders zijn rol leren spelen.”

  Emma knikte.

  Een kleine drie uur lazen we onze scripts hardop aan elkaar voor. De volgende dag was het tijd om het te proberen voor de camera. Lucas wilde het vooral voor de kinderen laagdrempelig houden. Hij vertelde dat ze ook wel dingen mochten verzinnen om te zeggen en doen. Hij zou er later wel wat moois van maken.

  Het kostte ons twee weken om de pilotaflevering erop te krijgen. Dat kwam vooral door Alexander: hij mocht niet meer dan een halfuur per dag voor de camera staan.

  Lucas had een paar vrienden gevraagd om het te editen. Zo hadden we even tijd samen. Ik lag op de bank in zijn armen. Hij masseerde zachtjes mijn slaap.

  “Als de serie gekocht wordt, zijn het maanden als dit, hè,” zei hij.

  “We kunnen het dan beter managen, dagen beter plannen. Dat komt wel goed. We moeten gewoon tijd voor elkaar maken.”

  Hij kuste mijn slaap en knikte daarna. “Je hebt gelijk. Zolang we maar tijd voor elkaar maken, blijven wij sterk.”

  Ik knikte. “En we hebben periodes waarin we niet filmen. Ik heb al met Teddy besproken dat ik les geef als we niet filmen. En dan mag jij altijd meekomen,” legde ik uit.

  “Die Teddy is te goed voor de wereld,” zei hij. “Misschien wil hij me wel van je stelen,” zei ik plagend.

  “Dan moet ik je bij mij zien te houden,” zei hij licht zwoel en kuste me.

  “Zal ik daar eens mee beginnen?”

  Giebelend tilde hij me op.

  De wereld buiten was er even niet meer. Het was onze tijd nu. Even geen tijdsdruk of teleurstelling van weer een negatieve test. Nu was het elkaar liefhebben. Zorgen waren er voor morgen en alle dagen daarna.